Dokuzuncu Hariciye Koğuşu

Dokuzuncu Hariciye Koğuşu, Peyami Safa’nın acıyı yalnızca bedende değil, ruhun en derin yerlerinde hissettiren içli bir romanıdır. Kemik hastalığıyla hastane koridorlarında büyüyen genç bir anlatıcının hikâyesi, çaresizlikle umut, korkuyla aşk arasında sıkışmış bir kalbin sessiz çığlığına dönüşür. Safa, hastalığın yarattığı fiziksel ıstırabı, insanın kendini yetersiz ve eksik hissetmesiyle birleştirerek, okuru yalnız bir gencin iç dünyasına davet eder. Dokuzuncu Hariciye Koğuşu, acının insanı olgunlaştıran ama aynı zamanda kırılganlaştıran yüzünü gösteren; yaşamanın, çoğu zaman dayanmakla eş anlamlı olduğunu fısıldayan hüzünlü bir iç monologdur.