Son Ada

Son Ada, Zülfü Livaneli’nin masalsı bir anlatımın ardına sakladığı sert bir iktidar ve vicdan eleştirisidir. Sakin ve huzurlu bir adaya gelen gizemli bir liderin, “düzen” vaadiyle topluluğu yavaş yavaş korku ve itaate sürüklemesi anlatılırken, roman aslında kötülüğün nasıl sessizce sıradanlaştığını gösterir. Livaneli, bireylerin küçük tavizlerle nasıl büyük zulümlere ortak olabildiğini, doğayla uyum içindeki bir yaşamın nasıl kısa sürede baskıcı bir rejime dönüşebildiğini çarpıcı bir sadelikle işler. Son Ada, özgürlüğün kaybının çoğu zaman bir gürültüyle değil, derin bir sessizlikle başladığını fısıldayan sarsıcı bir vicdan masalıdır.