Medea

Seneca’nın Medea’sı, ihanet ve intikam temasını yoğun bir içsel fırtına hâline getiren karanlık bir tragedya örneğidir. Euripides’in Medea’sından farklı olarak, Seneca karakterin psikolojisini daha sert, daha tutkulu ve neredeyse acımasız bir bilinç düzeyinde ele alır. Monologlar öfke, gurur ve yıkıcı tutkunun şiirsel patlamaları gibidir; dil yüksek, retorik ve çarpıcıdır. Eser, insan aklının tutkular karşısında nasıl çözülüp vahşileşebileceğini gösteren, stoacı düşüncenin gölgesinde yazılmış sarsıcı bir trajedidir.